door: Natascha
Stroo
Op de dag dat Nederland naar de stembus ging om een nieuw parlement te kiezen, ging ik op bezoek bij de dames Kos, een tweeling geboren en getogen in Huizen. Ook zij hadden de gang naar de stembus gemaakt, niet samen maar apart. Bij het stembureau werd meteen aan mevr. Lammie Kos gevraagd waar haar zus was. Dit illustreert hoe de omgeving nog steeds op tweelingen kan reageren. Men denkt dat een tweeling altijd samen is, terwijl het toch twee verschillende mensen zijn die ook verschillend stemgedrag kunnen vertonen.
Ans en Lammie Kos zijn geboren in een groot gezin, hun ouders kregen negen kinderen waaronder twee tweelingparen. De kinderen werden aangekleed in Huizener klederdracht en ook moeder liep altijd in klederdracht. Moeder was erg handig met naald en draad en maakte alle kleding zelf. Dit kwam goed uit, want in die tijd - het was vlak voor de oorlog - was het geen vetpot voor een arbeidersgezin, waar zoveel kindermondjes gevoed moesten worden.
Toen in 1938 prinses Beatrix werd geboren, ontstond
het idee bij de Huizense gemeente om een cadeau aan te bieden door twee
kindertjes in klederdracht. De “meiden Kos” waren een bekende verschijning in
Huizen met hun klederdracht, dus toen vader Kos dan ook werd gevraagd of de
familie Kos hiervoor hun medewerking wilde verlenen was hij apetrots: zijn
dochters zouden het cadeau mogen aanbieden voor het kleine prinsesje! Maar niets was minder waar: de gemeente
bleek alleen de kleding te willen lenen, de dochters van de burgemeester en de
notaris zouden in deze kleding het cadeau aanbieden. Wat een teleurstelling!
Nog steeds kunnen Ans en Lammie Kos zich erover opwinden als ze eraan
terugdenken. Daarna wilden ze ook niet meer zo
op de voorgrond treden als tweeling, bang dat er weer misbruik van ze zou
worden gemaakt.
Zelf hebben Ans en Lammie altijd het idee gehad een
twee-eiige tweeling te zijn. Op het blote oog echter zou je zeggen dat ze een
eeneiige tweeling zijn. Toen ze jaren geleden mee deden aan een quiz voor
tweelingen en aan de kant van de
twee-eiige tweelingen gingen staan, dirigeerde Professor Galjaard ze meteen
naar de andere groep; het was toch duidelijk te zien dat zij een eeneiige tweeling
zijn! Vanaf dat moment gaan ze er toch maar vanuit dat ze een eeneiige
tweeling zijn, helemaal zeker zijn ze echter niet..
Hun hele leven heeft in het teken van de verzorging gestaan, Ans werd eerst kraamverpleegster, daarna verpleegkundige en Lammie ging de bejaardenverzorging in. Daarnaast hebben de dames ook nog voor hun vader gezorgd. “Vader heeft vroeger altijd voor ons gezorgd, dus toen vader oud en hulpbehoevend werd, stopten we hem niet in een bejaardenhuis, maar zorgden wij voor hem, zo konden we nog wat voor hem terugdoen,” aldus de dames.
Zowel Ans als Lammie zijn nooit getrouwd geweest.
Hoewel ze niet altijd bij elkaar gewoond hebben, voelt dat wel zo. Inmiddels
wonen ze alweer ruim twaalf bij elkaar en dat bevalt hun prima. Ze vullen
elkaar dan ook goed aan, zo zoekt Ans bijv. altijd de reisjes en tripjes uit,
maar tijdens die reisjes en tripjes regelt Lammie dan weer alles. “We vinden
het fijn om bij elkaar te zijn, maar je moet het natuurlijk ook weer niet
overdrijven, we zijn geen ”kleffe” tweeling, uiteindelijk blijven we twee verschillende
mensen”.
Het was een gezellige middag in Huizen en bij het
afscheid nemen kreeg ik nog een gouden tip van de dames: een zure appel eten
helpt goed tegen wagenziekte. In de bus
terug naar Amsterdam bijtend in een appel keek ik terug op een gezellige middag
bij de dames Kos en inderdaad,
wagenziek ben ik niet geworden.