De oudste tweeling van Rotterdam is geboren op 23-12-1909, geboren en getogen in Rotterdam Charlois (spreek uit als saarloos) en woont heden ten dage gezellig bij elkaar op de gang in verzorgingshuis Nancy Zeelenberg vlakbij de wijk waar ze zijn opgegroeid en hun volwassen leven hebben doorgebracht. Francina Adriana Maria Barbara De Ron-Boogaard en Cornelia Emma Maria Theresia Barbara Boogaard, ofwel Francien en Corry wonen schuin tegenover elkaar, gaan dagelijks bij elkaar op bezoek en doen nog steeds alles samen. Vroeger gingen ze samen op vakantie, tegenwoordig maken deze twee fitte oude dames nog regelmatig uitstapjes met de Zonnebloem naar diergaarde Blijdorp of ze gaan samen naar muziekstukken en dansuitvoeringen. Hun hele leven hebben Francien en Corry zich beziggehouden met dans en muziek. Hun gezamenlijke hobby’s waren toneel, zingen en dansen (wat ze nog van hun vader hebben geleerd), en nog steeds zijn muziek en dans van belang voor ze; al kunnen ze het zelf niet meer zo goed als vroeger, ze kijken en luisteren er nog graag naar.
Geboren
als tweeling in een gezin met 14 kinderen (11 jongens en 3 meisjes) hadden ze
het misschien niet breed, maar wel goed. Moeder was trots op haar tweeling en
liet dat graag zien ook. Samen kregen ze mooi dezelfde kleren aan en iedereen
keek ernaar. Zelf vond de tweeling dat niet altijd leuk, maar ze hadden gelukkig
wel altijd dezelfde smaak als het om kleding ging en nog steeds. In de tijd dat
Francien en Corry werden geboren was het nog
bijzonder een tweeling te zijn. Grote gezinnen waren vaak wel normaal,
maar dat een tweeling gezond en wel ter wereld kwam en samen opgroeide was niet
altijd vanzelfsprekend. Zo kreeg de moeder van Francien en Corry nog wel eens te
horen dat ze best één van de twee kon verkopen aan een familielid dat geen
kinderen had: ze had immers toch 14 kinderen, en ook werd nog wel gezegd dat
'die tweeling' niet oud zou worden. Geen haar op moeders hoofd die er aan dacht
een kind te verkopen, natuurlijk, zegt de nu 91-jarige tweeling die gezond en
stralend samen op de bank zit.
Op
hun derde gingen Francien en Corry naar wat toen nog de bewaarschool was. Thuis
zorgde hun moeder samen met een oudere zus voor alle kinderen. Ze gingen samen
naar dezelfde lagere school en waren zowel in als buiten de klas
onafscheidelijk. Ze konden zo goed zingen dat ze vaak voor de hele school
mochten zingen met z'n tweetjes. In die tijd was er nog helemaal geen sprake van
een discussie over 'samen naar school…' dat was toen gewoon zo, ze deden alles
samen en waren altijd bij elkaar. Achteraf hebben ze daar geen problemen mee, ze
hielden immers van dezelfde dingen. Na school was het over, Francien ging
trouwen en kreeg een dochter en Corry ging moeder helpen met het huishouden en
heeft tot op het laatst haar moeder verzorgd, ze is nooit getrouwd geweest. Ze
vonden het niet moeilijk om uit elkaar te gaan, Corry vond dat, nu Francien
getrouwd was, ze haar eigen dingen had, en ze had het zelf ook druk genoeg
natuurlijk. Ze zijn wel altijd samen bezig gebleven met hun hobby’s: zang,
toneel en dans. Francien heeft ruim 25 jaar in hetzelfde koor gezongen en zong
regelmatig met concerten mee in De Doelen en Corry heeft op haar 52e
nog auditie gedaan voor het conservatorium; eigenlijk was ze te oud om auditie
te doen, maar door zich 10 jaar jonger voor te doen, kwam ze er toch nog
doorheen.
Tegenwoordig houden ze elkaar weer wat meer in de gaten, om zeker te weten dat het goed gaat met de ander. Als de één weg is blijft de ander op om zeker te zijn dat ze goed thuis komt. Een jaar geleden hebben ze nog hun 90e verjaardag groots gevierd in het verzorgingshuis. Compleet met felicitatie van de burgemeester en de plaatselijke politie en iedereen van het huis was erbij. Francien heeft een achterkleinkind van drie jaar oud, dat tegen Corry ook gewoon 'oma' zegt, het voelt ook een beetje als haar eigen kleinkind, net als ze zich een beetje medemoeder voor Petra, de dochter van Francien heeft gevoeld. Ze hebben zelf niet de indruk dat ze een sterkere band hebben omdat ze een tweeling zijn, maar ze vinden het wel bijzonder dat ze al zolang bij elkaar zijn.